Wyceny maszyn

Stosowane metody wyceniania

A] Metoda porównawcza

Najczęściej stosowaną metodą wyceny jest metoda porównawcza. Stosowana jest przy znajomości cen transakcyjnych podobnych, porównywalnych przedmiotów. Ceny pozyskuje się najczęściej z banku danych zawartych transakcji, od pośredników zajmujących się handlem używanymi maszynami, oraz użytkowników i producentów podobnych przedmiotów, a w opracowaniu wskazane jest źródło informacji o cenie.

B] Metoda mieszana

Przy ustaleniu ceny rynkowej bierze się pod uwagę:


Wartość techniczną określa się wg następującego wzoru:

Wyceny Maszyn - wzór


Gdzie:
W - wartość techniczna urządzenia określanego metodą odtworzeniową
C - przybliżona cena nowego tego samego lub podobnego urządzenia lub koszt jego wykonania
S - stopień technicznego zużycia
E - współczynnik nowoczesności


Wartość RYNKOWĄ ustala się korygując wartość techniczną danego urządzenia o tzw. współczynnik podatności rynkowej (Pr). Wartość rynkowa to najbardziej prawdopodobna cena do uzyskania na rynku przy uwzględnieniu następujących uwarunkowań:
- transakcja zachodzi na wolnym i konkurencyjnym rynku,
- znajduje się chętny sprzedawca, który nie działa w sytuacji przymusowej i nabywca,
- znane są zalety i wady urządzeń oraz ich faktyczny stan techniczny,
- jest czas niezbędny na wyeksponowanie przedmiotu wyceny celem oględzin.

Cechami wpływającymi na wartość rynkową maszyn są:
1. Nowoczesność.
2. Kompletność maszyn i urządzeń.
3. Zbywalność maszyn . zainteresowanie rynku.
4. Stan techniczny i przeprowadzone remonty.
5. Przewidywalny okres eksploatacji.
6. Ilość zainteresowanych zakupem urządzeń.
7. Wymagania techniczne stawiane przed obiektami, w których mogłyby być zainstalowane szacowane urządzenia.
8. Kompletność dokumentacji technicznej i certyfikacja zgodnie z dyrektywą Unii Europejskiej.

Przy szacowaniu wartości rynkowej przyjmuje się czasami na życzenie klienta dwa warianty.



C] Metoda pozostałościowa

W przypadku urządzeń wyeksploatowanych w 100% lub zniszczonych i z innych powodów przeznaczonych do likwidacji, stosuje się metodę pozostałościową. metodę określającą wartość przedmiotu, który z różnych przyczyn nie nadaje się do dalszej eksploatacji (np.: w przypadku przedmiotów metalowych jest to wartość złomu, w przypadku drewna może to być wartość opałowa lub określająca możliwość zastosowania do zupełnie innych zastosowań np. jako surowiec wtórny), uwzględnia ona wartość samej pozostałości pomniejszoną o koszt demontażu i ewentualnie transportu do miejsca skupu.